ตอนที่ 1
คนเดียวบนโลกใบนี้
KH2 doujinshi
Riku+Sora
Shonen-ai // Romance
วันนี้อากาศสดใส นกอารมณ์ดีร้องแข่งกันจนหนวกหู
ตะวันยามบ่ายหย่อนคล้อยละเลี่ยยอดมะพร้าว แสงทะลุผ่านซี่ใบสานกันเกิดจุดขาวทรงโย้เย้ทั่วร่มเงา เกลียวคลื่นกระแทกกันดังครืนๆผสานเสียงเสียดสีของใบไม้จากฝีมือสายลม นักดนตรีขี้เล่นที่ซนอย่างไม่รู้เหนื่อย
เป็นบรรยากาศที่ใครหลายคนปรารถนาอยากพักผ่อนเอนกายและซึมซับให้นานๆ แต่กับหนุ่มน้อยผมหนามที่เติบโตมา ณ ที่แห่งนี้ แม้จะรักบ้านเกิดจับใจแต่ก็เบื่อได้เหมือนกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...เมื่อไม่มีริคุอยู่ข้างๆ
“หาว~~~~~”
โซระอ้าปากงับลมที่เจือกลิ่นเค็ม เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ? เขาหาวเหมือนตำหนิความเอื่อยของเวลาที่ผ่านไปอย่างเชื่องช้าไร้สิ่งน่าพิสมัย รองเท้าหัวโตเตะผืนทรายจนกลายเป็นแอ่งเล็กๆ เพื่อนสนิทผมเงินมีธุระจนต้องทิ้งให้เขาอยู่คนเดียวทั้งอาทิตย์...ตั้งอาทิตย์เต็มๆ
น่าเบื่อมากกกกกกกกก
หรือ.....
เหงา?
เจ้าตัวไม่ได้สรุปความรู้สึกนี้เป็นนิยามคำใดให้ชัดเจน กลับใช้สมองคิดฟุ้งซ่านเรื่องอื่นมากกว่าตามประสา เย็นนี้จะกินอะไร? วันนี้พ่อแม่จะกลับดึกมั้ย? ตอนนี้ริคุจะทำอะไรอยู่? เมื่อไหร่ริคุจะกลับมา? แล้วริคุจะเล่าอะไรให้ฟังมั่งนะ? ริคุที่หายไปทำอะไรที่เขาไม่รู้ทั้งอาทิตย์ โซระอยากให้เจ้าตัวเล่าเยอะๆแต่สิ่งที่หลุดจากปากหนุ่มผมเงินนั้นก็น้อยซะยิ่งกว่าน้อย เพราะไม่อยากเล่าเหรอ? หรือเพราะนิสัยที่ไม่เห็นอะไรสำคัญจนไม่รู้จะหยิบอะไรขึ้นมาเล่าก็เป็นได้
ขนาด 1 ปีที่หายหน้ากันไปริคุยังเล่าจบได้ภายใน2ชั่วโมง ถ้าโซระไม่ซักไซ้ถามความยาวสาวความยืดต่อคงจบลงที่ 5 นาทีแรกทำเอาตัวคนอยากรู้น้อยใจไปตะหงิดๆ ตั้งแต่จำความได้...ช่วงเวลาที่อยู่กับริคุดำเนินต่อเนื่องเรื่อยมาตลอด มีเพียงช่องว่างขนาดใหญ่ 1 ปีนั้นเท่านั้นที่โหว่หายไป ไม่ชอบใจเลย
อีกสักอาทิตย์ อีกสักวัน หรืออีกสักนาทีก็ไม่อยากให้โหว่หายไปอีกแล้ว
ตัวเขาผ่าน 1 ปีนั้นไปดั่งพริบตาด้วยห้วงแห่งการหลับใหล แต่ริคุใช้ช่วงเวลานั้นยังไงล่ะ? แค่บอกเล่าว่าเจอDiZ เจอKing Mickyมันไม่ทำให้เข้าใจอะไรขึ้นเลยนะโดยเฉพาะความรู้สึก ริคุรู้สึกยังไงมั่ง? เหงามั้ยนะ? อยากเจอใครมากที่สุด? การตั้งคำถามเสียมารยาทและล่วงล้ำความเป็นส่วนตัวมันคือความเห็นแก่ตัวของคนที่เฝ้าคิดถึงรึเปล่า?
หรือนายไม่มีอะไรจะเล่าเพราะไม่ได้รู้สึกอะไรเลย?
นายเป็นนายที่เยือกเย็นเสมอสินะ
++++++++++++++++++++++++
แก้ก แก้ก
พวงกุญแจ(Key chain)ลอยละลิ่วขึ้นไปแต้มวิวท้องฟ้าก่อนร่วงปุลงมาให้อันอื่นขึ้นไปแทนที่มั่ง หมุนวนผลัดกันเหมือนชิงช้าสวรรค์ไร้แกน แต่ละชิ้นมีรูปร่างประหลาดสีสันก็หลากหลาย สีหม่นมืดมัวของดาวโจรสลัดเหมือนอาถรรพ์จะฟื้นขึ้นได้เพียงพริบตา ตะเกียงสีทองสว่างให้รู้สึกถึงความร้อนแรงของทะเลทรายอากราบัน ตุ๊กตาปูสีแดงแลชวนจั๊กจี้ทุกครั้งที่เห็นและหวนคิดถึงเสียงเพลงที่ก้องทั่วท้องทะเลแอตแลนติก้า แต่ละชิ้นล้วนเก็บเอกลักษณ์ของแหล่งกำเนิดอย่างเข้มข้นราวกลั่นจากจิตวิญญาณของโลกนั้น จำนวนพวงกุญแจที่กองเต็มหน้าตักเป็นหลักฐานว่าเจ้าของได้ท่องเที่ยวไปทั่วจักรวาลขนาดไหน นี่ขนาดใช้เวลาเดินทางไม่กี่วันนะ
เจ้าตัวเหวี่ยงมือซ้ำซากไปเรื่อยๆด้วยความเร็วคงที่ สายตาเหม่อมองไปไกล ใจไม่อยู่กับตัว..........ปุ๊ก!!!
“โอ้ย!”
โซระกลับมาสนใจของตรงหน้าได้เมื่อพวงกุญแจอันหนึ่งหล่นใส่กลางแสกหน้าอย่างจัง เจ็บเอามากนะเนี่ย หนุ่มหัวหนามบ่นงึมงำฟังไม่ได้ความก่อนหยิบ”ตัวการ”ขึ้นมาดู
......เป็นพวงกุญแจของโลก Pride Land นั่นเอง ลูกไม้เปลือกแข็งสีน้ำตาลให้กลิ่นอายทุ่งหญ้าและสาปสัตว์ อายอุ่นที่แผ่ซึมออกมาคือจิตวิญญานอันร้อนแรงของวัฏจักรชีวิต ที่ผู้เข้มแข็งพยายามดิ้นรนอยู่รอดด้วยความภูมิใจที่แบกไว้เต็มแผ่นหลัง โลกแห่งนักสู้และสัญชาติญาณดิบ
โลกที่เขาลืมเล่าให้ริคุฟัง......หวา~~~แม้โซระเล่า(หรือที่ริคุเรียกว่าพล่าม)ไม่หยุดตลอด 3 เดือนที่ผ่านมาก็ยังเหลือเรื่องที่ลืมพูดถึงได้แหะ คงเพราะกว่าจะเล่าผ่านแต่ละโลกก็ฝอยซะแทบเห็นทุกฝีก้าว และที่สำคัญ ช่วงเวลาที่อยู่โลกPride Landนั้นมันดูไม่เท่ห์เท่าไหร่........เลยไม่นึกจะเล่าให้ริคุฟังเป็นอันดับต้นๆ
ก็ถ้าเป็นสิงโตองอาจอย่างซิมบ้าก็ว่าไปอย่าง แต่ร่างที่อยู่มันไม่ต่างจากลูกหมาเลยนี่นา นึกไปก็น่าอาย
++++++++++++++++++++++++
ท้องฟ้าแดงฉานข่มเฉดสีดอกไม้เมืองร้อนที่ภูมิใจความสวยสดของตนหนักหนา ดวงอาทิตย์ลงไปดับร้อนตัวเองในท้องทะเลนั้นแล้ว เหลือเพียงท้องฟ้าเย็นเยียบและดวงจันทร์สีนวลคอยเฝ้าดูดวงดาวต่อไป
ร่างที่นอนแนบผืนทรายขยับยุกยิกเมื่อถูกลมหนาว พยายามขดตัวเรียกหาความอุ่นโดยไม่ลืมตาเพราะไม่อยากให้ห้วงนิทราขาดช่วงแต่............”ฮัดชิ้ว!” โซระจามไล่เส้นขนที่แยงเข้ารูจมูก ขนอะไรเนี่ย? โซระบ่นในใจอย่างรำคาญพลางยกหลังมือขยี้ให้หายคัน เอ๋? สัมผัสเหมือนใช้ผ้าขนหนูเช็ดหน้า หลังมือเขาขนเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?
อาศัยความสว่างจากดวงจัทนร์ที่หวงแสง โซระลืมตามองมือตัวเองที่ยกลอยอยู่ตรงหน้า....มือ.......ไหนมือ? นี่มันอุ้งเท้าสัตว์ชัดๆ โซระโบกมือไปมา อุ้งเท้าข้างหน้าก็โบกตามที่เขานึกไปด้วย...............มือเขาเหรอ?
เฮ้ย~~~~~!!!!!
โซระลุดพรวดขึ้นยืน.......4 เท้า........วิ่งไปที่แอ่งน้ำตก หาจุดที่น้ำนิ่งและสว่างพอแทนกระจกให้เขาได้ ยังกับฝันร้าย ร่างที่เขานึกตำหนิเมื่อเย็นกลายเป็นตัวเขาตอนนี้ไปแล้ว เพราะอะไร? เพราะอะไรล่ะ? เพราะเขากุมพวงกุญแจPride Landหลับไปทั้งอย่างนั้นน่ะเหรอ?
มากกว่าจะคิดหาต้นตอ โซระคิดว่าจะกลับไปบ้านได้ยังไงเมื่อไม่สามารถพายเรือในร่างนี้ได้เด็ดขาด เขาถูกขังอยู่ในคุกกลางทะเลกับร่างต้องสาปนี้.................
เสียงหอนแหลมเล็กโหยหวนเสียดขึ้นฟ้าราวขอความช่วยเหลือจากดาวเบื้องบนที่เงียบเชียบ มันอาจจะเห็นใจหรือยิ้มเยาะจนตัวกระพริบก็ไม่แน่........
++++++++++++++++++++++++
ทุกสิ่งบนเกาะทักทายแสงอรุณอย่างสดใส ยกเว้นลูกสุนัข เอ้ย ลูกสิงโตตัวหนึ่ง
ณ สถานที่ที่โซระร่าง 4 เท้าเลือกปีนขึ้นไปหลบน้ำค้าง กระท่อมบนต้นไม้ใหญ่ไม่รู้ว่าใครเจ้าของ มันมีอยู่มาก่อนเขาจะเกิดเสียอีก หลายครั้งที่อยากเอาเสื่อมานอนค้างตั้งเป็นฐานทัพลับ คอยเฝ้ามองสัตว์ประหลาดจากทะเลในตอนกลางคืนแต่ไม่เคยได้รับอนุญาต คราวนี้ฝันเป็นจริงแล้วแต่กลายว่าเขาเป็นสัตว์ประหลาดซะเอง....
โซระเดินลงมาเลียลำธารแก้คอแห้ง ในร่างนี้ไม่มีอาภรณ์อะไรติดตัวยกเว้นกลุ่มขนที่ปกป้องเขาจากลมหนาว(และความอนาจาร) มันเป็นกลุ่มขนที่เงามันและหนานุ่มชวนสัมผัสน่ากอดรัดมาก แต่เจ้าตัวไม่มีเศษเสี้ยวความใยดีมาสนใจ เขาจะกลับบ้านยังไงดี? ที่สำคัญ เขาหิว
หิวแล้ว~~~~~
ใช้ร่างนี้สู้ ณ โลกPrideLandไม่มีปัญหา ลำหางอันแข็งแรงผยุงคีย์เบลดกวัดแกว่งได้ดั่งใจนึก แต่มันจะใช้กับการหาอาหารในเกาะนี้ได้รึเปล่านะ? โซระวิ่ง 4 ขาไปรอบเกาะ ใช้เวลาน้อยกว่าวิ่ง 2 ขาตั้งเกือบเท่าแหน่ะ ถ้าวิ่งแข่งกับริคุตอนนี้คงชนะได้แน่ๆ.............แม้แต่เวลาวิกฤติก็ยังไม่วายคิดไร้สาระสมเป็นตัวเขา
โซระบ้วนลูกไม้รสฝาดที่รสชาติตรงข้ามกับความน่าพิสมัยของสีสันโดยสิ้นเชิง เคี้ยวเห็ดเล็กๆ2-3ดอกกลืนลงคอ การกินเห็ดทั้งดิบๆไม่ผ่านการปรุงมันน่าร้องไห้จริงๆ.....ปลาว่ายฉวัดเฉวียนยวนน้ำลายอยู่ตรงหน้าแต่ 4 ขาเตี้ยๆย่ำลงทะเลได้แค่คืบก็จะจมแล้ว ธรรมชาติโหดร้ายกับเขาได้ถึงเพียงนี้เชียว
ลำคีย์เบลดฟาดโคนต้นมะพร้าวดังลั่น ลำต้นสั่นอย่างแรงจนผลปลิดจากขั้ว โซระกระโดดหลบไม่ให้อาหารตกลงมาใส่หัว
คีย์เบลดอีกครั้งที่แยกผลมะพร้าวเป็นสองเสี่ยงหรือหลายเสี่ยง น่าเสียดายที่น้ำส่วนใหญ่กระฉอกลงผืนทรายเหลือความหวานชื่นใจให้โซระลิ้มไม่เท่าไหร่ เจ้าตัวขูดเนื้อมะพร้าวเข้าปากด้วยเขี้ยวแหลมสีขาว ซึ่งออกจะเป็นการใช้ผิดวัตถุประสงค์ไปหน่อยถ้าคิดว่ามันเหมาะกับขย้ำเนื้อสดมากกว่า
“ไม่เป็นไรน่า เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็คงคืนร่างเดิม” โซระคิดพลางเคี้ยวตุ้ยๆ
++++++++++++++++++++++++
กลางคืนมาถึงอีกแล้ว……เป็นครั้งที่ 4
โซระขึ้นไปนอนอยู่ที่เดิม กระท่อมร้างหลังนั้น มองผ่านประตูออกไปคือแผ่นดินใหญ่ที่ตั้งบ้านของเขา โรงเรียนของเขา แสงไฟสว่างขึ้นทีละดวงสวนทางกับความมืดของผืนฟ้า ในดวงไฟแต่ละดวงนั้นทุกคนคงทานข้าวเย็นกันอยู่ พูดคุยกันอยู่ คนรู้จักของเขา พ่อแม่ของเขา
มีแต่เขาที่ต้องอยู่คนเดียวในความมืดมิดอย่างนี้
เวลาผ่านไปช้าจนน่ากลัว คิดถึงกลางวันทั้งๆที่ดวงอาทิตย์พึ่งตกไป นับจากร่างเป็นสิงโตเขาอยู่ที่นี่มา 4 วันแล้วนะ กินแต่มะพร้าวจนคิดว่าตัวเองเป็นลิงมากกว่าสิงโตซะอีก
จากที่ให้กำลังใจตัวเองมาตลอด “พรุ่งนี้ก็คงกลับร่างเดิม” จนตอนนี้ประโยคนั้นชักลางเลือน ทั้งในความคิดและความเป็นจริง
ทุกคนกินอะไรกันอยู่นะ
คุณพ่อคุณแม่
นายกลับมารึยัง?
ริคุ.....
โซระนอนขดตัวกันความหนาวเย็นจากภายนอก แต่ความหนาวเย็นจากภายในจะกันได้ยังไง? เขาจะต้องอยู่อย่างนี้ตลอดไปมั้ยนะ? ตลอดมาไม่ว่าจะพบอุปสรรคมากมายขนาดไหนเขาก็ยังมี”เพื่อน”อยู่เคียงข้าง ทั้งริคุ ไคริ โดนัลด์ กูฟฟี่........ทุกคน........ภาพในความทรงจำผุดขึ้นมาชัดเจนราวเห็นตัวจริง นึกถึงทุกคนแม้แต่คนที่ลืมไปนาน
แม้วันที่ต้องสู้ด้วยตัวคนเดียว ถ้ามีทางให้มุ่งไปก็ไม่ยี่ระจะก้าวไปข้างหน้า แต่วันนี้เขาทำอะไรไม่ได้เลย ไปไหนไม่ได้เลยนอกจาก รอ และรอ รอเวลา รอโอกาส การรอคนเดียวท่ามกลางความมืดอย่างไร้จุดหมายมันเป็นทุกข์ขนาดนี้เชียวเหรอ?
หากเพียงจะชินได้....
ยกเว้นแต่ความคิดถึงนี้คงไม่มีทางชินเด็ดขาด
.
.
.
.
.
.
.
ฉันอยากเจอริคุ
++++++++++++++++++++++++
วันที่ 5
ท้องฟ้ายังสดใสเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยน ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย แม้กลางวันกลางคืนสลับหมุนวนเรื่อยไปแต่ทุกเช้าก็เหมือนกัน........เหมือนเป็นวันเดิมทุกครั้ง
โซระนอนพักคางบนขาหน้าตัวเองเหม่อไปยังอีกฟากทะเล ลมสบายๆยามสายเหมือนหอบเวทย์มนต์กล่อมทุกชีวิตให้หลับใหล แต่มนต์นั้นด้านไปสำหรับสิงโตน้อยที่ใช้เวลาทั้งคืนหลับนานเกินพอ เขาไม่เคยใช้เวลาหลับมากขนาดนี้มาก่อน
เมื่อคิดว่าจะต้องเก็บมะพร้าวมาประทังชีวิตอีกก็ยิ่งเหนื่อยหน่าย มะพร้าวชักเป็นสิ่งแสลงสำหรับลิ้นเขาไปแล้ว อยากกินเนื้อ อยากกินข้าว อยากกินขนมปัง อยากกินน้ำหวานๆ โรงเรียนที่อยากโดดทุกครั้งที่มีโอกาสก็คิดถึงมาก อยากเห็นกองการบ้านเกลื่อนเต็มโต๊ะ อยากเห็นหน้าพ่อแม่อยากเห็นหน้าคุณครูที่คอยดุปรามอย่างระอา อยากเล่นอยากเฮฮากับเพื่อนๆ อยากคุยกับใครสักคน......อะไรๆที่ธรรมดาและเคยรำคาญกลับคิดถึงอย่างโหยหา
ใครก็ได้โปรดรู้ที
ว่ามีฉันอยู่ที่นี่
มีฉันอยู่ตรงนี้
ฉันกำลังอยู่คนเดียวในโลกรึเปล่า?
.
.
.
.
.
.
ปึ่ก!
เสียงตันๆของไม้กระทบไม้ดังจากอีกฟากของหาด เป็นเสียงที่โซระคุ้นเคย มันคือเสียงขอบเรือกระทบท่านั่นเอง
หู 2 ข้างสะดุ้งขึ้นตั้งเป็นสามเหลี่ยม โซระกระโจนพรวดออกจากที่ ฝุ่นทรายยังไม่ทันหายตลบ 4 ขาก็โกยเท้าพาร่างตัวเองมาถึงต้นเสียงแล้ว
ที่นั่น! มีคนอยู่ตรงนั้น
มีเขาอยู่นั้น
เขาคนนั้น
คนที่ฉันอยากเจอที่สุด
.
.
.
โปรดติดตามตอนต่อไป
2. ผู้มาถึง
fic KHค่า~~~ไม่ได้แต่งมานานเลย คาดว่าประมาณ4-5ตอนจบ จะทยอยลงเรื่อยๆทุกวันล่ะเพราะนี่ก็แต่งไปเกินครึ่งเรื่องละ กำลังติดลม ฮา รบกวนติดตามกันด้วยนะคะ >w<@
เก็บตก
ตอบเมนท์จากเอนทรี่ประนู้น~~~
- Sarias
Q :: จะว่าไป แตงมีเรื่องนึงที่สงสัยตั้งแต่ตอนอ่านโด DB3-Axel- อ่าค่ะ 
คือ...ถ้าจำไม่ผิด กลุ่มมาร์ลูเซียกับกลุ่มเซกซิอ้อนเป็นศัตรูกันนี่นา ? เพราะมีแต่ มาร์ลู กับ ลาร์คซีน ที่คิดทรยศองค์กร แต่พวกเซกซิอ้อนรู้ตัวทันก่อน ก็เลยวางแผนขัดขวางโดยคิดที่จะใช้ประโยชน์จากริคุ เพื่อกำจัดคนทรยศ
(ซึ่งก็แสดงว่าพวกเซกซิอ้อนไม่ได้คิดทรยศองค์กร)
พอไปอ่าน DB3 และ One sky one destiny ที่พวกเค้าร่วมมือกันทรยศ ก็เลยแอบงงนิดๆอ่าค่ะ
(ถ้าแตงเข้าใจผิดไปเองก็ ขอโทษนะคะ )
A :: ไอ้หยา ซี้แหงแหล่ว 0_olll กรี๊ดดดดดด กิ้งก่าปล่อยไดโนเสาร์ไป 3 คอก =[]=!!! เป็นจริงอย่างแตงว่าล่ะจ้ะ พี่พลาด~~~!! โฮๆๆๆ ภาคCoMได้โหลดคัทซีนมาอ่านผ่านๆรอบเดียว(แถมพ้อยท์แต่ช่วงริคุโซระอีกตะหาก.....) ฮือๆๆ ข้อมูลผิดพลาดอย่างแรงขออภัยคนอ่านทุกๆคนด้วยค่ะ ถือซะว่าอ่านSide story หรือคนแต่งมันเมาๆได้มั้ยคะ? TTwTT
- Nan
Q :: Imagine gate มันจัดที่ไหนอะ เผื่อจะไปซื้อโด กิ้งเอาการ์ดไปขายด้วยจิ ถ้ายังไม่หมดนะ ยังไงใกล้ๆช่วยอัพบอกอีกทีด้วยนะจ๊ะ
A :: รายละเอียดงานจิ้มที่นี่เลยจ้า จัดวันอาทิตย์ที่ 18 พฤศจิกา(พศ.คงไม่ต้องบอก ฮา) สถานที่...แหล่งชุมนุมนายทหารโรงพยาบาลพระมงกุฏเกล้าฯ เอ ลองดูวิธีการไปจากลิงค์ที่แปะให้ละกันนะจ้ะ กิ้งก่าก็ยังไปไม่ถูกเหมือนกัน ^^;;; ส่วนการ์ดเอาไปขายแน่นอนจ้า!
edit @ 10 Nov 2007 07:33:09 by EGUANAฟ้าประทาน
กะลังตะล่อมป๊ะป๋าอยู่ งานนี้เอาผู้ปกครองไปด้วยได้มั๊ยเนี่ย
