ตอนที่ 2

ผู้มาถึง

KH2 doujinshi
Riku+Sora
Shonen-ai // Romance

(ดูตอนเก่าๆได้ที่ลิสท์Recommendedด้านล่างค่ะ)

ร่างสูงลงจากท่าไม้มายืนบนผืนทรายขาวละเอียด ยังไม่ทันได้มองไปรอบตัวก็ถูก”สิ่งหนึ่ง”วิ่งชาร์จเข้าหาและกระโดดขึ้นมาบนอกเต็มรัก เด็กหนุ่มผมเงินผงะตกใจเหวี่ยงมือปัด”สิ่งนั้น”ออกไปให้ห่างตัว มันกระเด็นกลับไปที่เดิม หลังกระแทกทรายดัง ปึ่ก

ลูกสุนัข?

ริคุคิดเมื่อจ้องมองสิ่งแปลกปลอมตรงหน้า เขาทำมันกระแทกพื้นอย่างแรงแม้เป็นทรายก็คงเจ็บไม่น้อย แต่มันดูไม่ยี่หระและยังวิ่งกลับมาหา ขาหน้าตะกุยจนกางเกงนักเรียนสีดำเปรอะทรายไปทั่ว

เขาคงดีดขาเตะมันกระเด็นไปแล้วถ้าไม่เห็นสร้อยคอนั่น สร้อยที่น่าจะเรียกว่า”โซ่”มากกว่า โซ่ห้อยจี้เงินรูปมงกุฎขนาดใหญ่ 1 ในไม่กี่สิ่งที่ชั่วชีวิตเขาไม่มีทางลืม ของประจำตัวโซระ

ดวงตาสีฟ้าของลูกสุนัขสุกสกาวตัดกับสีขนน้ำตาลเข้ม เป็นประกายระยิบระยับด้วยม่านน้ำตา

++++++++++++++++++++++++

5 คืน 5 วันที่อยู่คนเดียวท่ามกลางความว้าเหว่ น้ำตาที่หลั่งเพียงครั้งเดียวคือตอนนี้

ริคุยืนอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว

หยดน้ำใสที่ธรรมชาติให้หน้าที่ไม่มากไปกว่าทำความสะอาดและหล่อเลี้ยงนัยตา แต่นี่คือรูปธรรมที่กลั่นจากความโล่งใจอันหาคำใดเปรียบไม่ได้ โซระร้องๆและร้องระบายทุกอย่างที่อัดอั้นไว้ คำประท้วง คำเว้าวอนที่สั่นเครือ แต่อีกฝ่ายไม่ได้ยินมากไปกว่า “แบ้ก แบ้ก”

ริคุดันลูกสิงโต หรือลูกหมาในมุมมองของเขาที่ร้องระงมจนตัวสั่นออกห่าง กดลงกับพื้นให้ร่างเล็กสงบลงแต่เสียงงื้ดง้าดยังครางในลำคอ การกระทำของริคุเรียกว่าอ่อนโยนไม่ได้หรอก แต่แค่มือใหญ่แสนร้อนนี่นาบหัวเขาไว้ก็อบอุ่นเกินพอ

เมื่อลมหายใจลูกหมาตรงหน้าผ่อนคลายริคุก็ผละตัวออกห่าง เขามองไปรอบๆชายหาดที่เงียบร้างไม่มีสัญญานสิ่งมีชีวิตอื่นใดนอกจากรอยเท้า 4 ขาที่พึ่งโจนทะยานมาหาเขา

ริคุเดินย้อนรอยเท้านั่นกลับไป โซระมองตามหลังอย่างฉงนและควบ 4 เท้าตามไปด้วย เขาจะถูกริคุตวัดทรายใส่ถ้าเข้าใกล้มากเกินจนเกะกะ

ริคุเดินมาถึงจุดที่เขายู่เมื่อไม่กี่นาทีก่อน ทรายยังเป็นแอ่งรอยนอน โซระเงยสุดคอมองร่างสูงนั้นถอนหายใจและทำหน้าผิดหวัง  ริคุคิดว่าจะมีอะไรอยู่ตรงนี้เหรอ? หรือว่าฉัน? ฉันที่ไม่ได้อยู่ในร่างสิงโต?

เด็กหนุ่มผมเงินเดินวนไปทั่วเกาะ สำรวจทุกซอกมุมแม้จุดที่ไม่น่ามีอะไรใหญ่กว่าแมวเข้าไปได้ โซระคอยตามไม่ห่างจับสีหน้าของเพื่อนสนิทได้ทุกอิริยาบถ ริคุดูเป็นห่วงเขามาก มากจนโซระรู้สึกผิด แต่ไม่ว่าจะพยายามสื่อสารด้วยวิธีใดก็ไม่เป็นผลทั้งนั้น ริคุจมอยู่กับตัวเองและความเป็นห่วงนั้นลึกเกินไปเสียแล้ว

กว่า 7 ชม.ที่ริคุเดินวนรอบเกาะโดยมีลูกสิงโตคอยตามไม่ห่าง หาดทรายเต็มไปด้วยรอยเท้าเดินย่ำวนนับครั้งไม่ถ้วน ริคุตะโกนเรียกชื่อเพื่อนหลายต่อหลายครั้ง แต่ละครั้งลูกสิงโตอยากตะโกนกลับไปเป็นร้อยหนเหลือเกินว่า ”ฉันอยู่ตรงนี้”

ตะวันยามเย็นคล้อยลงเหมือนคนหมดแรง แสงอันตระการเปี่ยมเสน่ห์ให้คนหลงใหลกลับดูเศร้าหมองเหมือนความหวังกำลังริบหรี่ลง ริคุเดินกลับเรือด้วยท่าทีอ่อนล้า มือใหญ่แก้เชือกผูกเรือโดยสายตายังเหม่อไปบนหาดดังว่าเพื่อนคนสำคัญของเขาจะวิ่งมาหาได้ในทุกวินาที

ตุ๊บ!

ลูกสุนัข หรือความจริงคือลูกสิงโตนั่นกระโดดขึ้นมาบนเรืออย่างวิสาสะ

สายตาริคุมอง”แขกไม่ได้รับเชิญ”อย่างตำหนิ ของที่เขาจะเอากลับไม่ใช่สิ่งนี้สักหน่อย ปกติเขาก็ไม่มีอารมณ์จะเอ็นดูอะไรทั้งนั้นโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเวลาแบบนี้ ริคุจับ”แขกไม่ได้รับเชิญ”เหวี่ยงขึ้นไปบนท่าก่อนพายเรือจากไป ทิ้งไว้เพียงลูกแก้วสีฟ้าคู่นึงมองคล้อยหลังตามจนลับตา

++++++++++++++++++++++++

เมื่อคืนโซระหลับไม่ลงแม้แต่งีบเดียว สายตาเฝ้ามองไปยังท่าเรือไม้ที่มืดมิดสะท้อนแสงนวลของดวงจันทร์ให้เห็นเพียงลางๆ  หวังให้”เขาคนนั้น”พายเรือกลับมา จะเพราะพึ่งนึกขึ้นได้ว่าลูกสิงโตหรือลูกสุนัขที่เห็นคือคนที่ตามหา หรือจะเพราะเหตุผลใดก็ตาม แต่สุดท้ายแขกในฉากที่เงียบเหงามีเพียงความมืดและเสียงลมที่หวีดหวิวเวิ้งว้าง

แสงย่ำรุ่งคืบคลานเข้ามาช้าๆแต่เพียงฉับพลันก็สว่างจ้าจนแสบตา โซระวิ่งลงไปที่ท่าเรือตั้งแต่อายน้ำค้างยังไม่สลาย นั่งรออยู่ตรงนั้นจนคล้อยบ่าย

แม้ความกังวลจะสุมพะเนินจุกอก แต่ท้องที่ไม่มีอะไรตกถึงตั้งแต่เช้าวานก็คร่ำครวญเพราะความหิว โซระนอนแผ่บนไม้กระดานอย่างไร้แรงกายและแรงใจ ริคุจะกลับมาหาเขาที่เกาะนี้อีกมั้ยนะ........

ถ้าเขาไม่กลับมาล่ะ........

ถ้าเขากลับมาล่ะ........?

ใช่ เขาอาจจะกลับมาก็ได้  ถ้ามานอนตรอมใจตายซะตรงนี้สู้หาของกินยื้อชีวิตต่อไปดีกว่า เขาอาจจะมามะรืนนี้ พรุ่งนี้ หรืออีก 5 นาทีข้างหน้านี้ก็ได้?  ถ้าฉันอยู่ไม่ถึงตอนนั้นฉันจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองอย่างเด็ดขาด

โซระลุกขึ้นอย่างสะโลสะเลไปดับกระหายที่แอ่งน้ำตก แม้กายจะอ่อนล้าแต่ความมุ่งมั่นในดวงตานั้นลุกโชนราวดวงอาทิตย์เหนือหัวนั้น

.

.

.

โปรดติดตามตอนต่อไป

3. ตัวอักษร

edit @ 11 Nov 2007 12:36:34 by EGUANAฟ้าประทาน