ขอทักทายเบิกม่านก่อนตามประสา ^^@

- ตานี เมนท์โดOne sky ลงเอนทรี่นี้ได้เลยนะ มีที่ว่างให้เสมอ 
- นากิ ฟิคนี้ไม่มีหื่นๆนะ =[]=@......แต่น่าสน (กร๊าก พรบ.ความผิดทางคอมพิวเตอร์ออกแล้วนะเฟร้ย)
- รามิเอล ตื่นมาแล้วบีบคอไคริที่นอนอยู่ข้างๆดีมั้ย?(ริคุยืนเชียร์อยู่ลิบๆ)
- กีจัง ไปกันได้ดีกับนากินะเรื่องบทถ้ำมองเนี่ย ฮาๆ อยากส่องเหมือนกันแต่กลัวประเด็นเรื่องล่มจม TwT
- ส้ม ผมคือสิบตำรวจเอกปลอมตัวมาแต่งฟิคสืบพฤติกรรมเกรียนในเนท(จับส้มขังคุกมืด...หาเมิงไม่เจอ!!!) 
- sakura โซระมาเล่นในฟิคนี้อยู่ไง (เกรียนซะงั้น)
- Kitsune ลงต่อแร้ว~~จบแร้ว~~อย่าลืมอ่านตอนพิเศษต่อด้วยนะ >w<
- Glinda ไม่มีเมดหรือพ่อบ้านเลยได้ขัดส้วมเองเป็นประจำจนกล้ามล่ำซำอย่างนี้ไงจ้ะ
- มิสเตอร์ถั่ว คนแต่งเองยังด่าเลยว่าริคุโง่ๆ ฮา ถ้ารู้แล้วเรื่องก็จบตั้งแต่ตอนแรกจิ แง
- เกนซี่ โซระหลับริคุก็ถีบจักรตัดชุด! ติดตามมุขอื่นได้ในโดOne sky One destiny!!(โฆษณาแฝง...เจอเกนถีบ) คิดภาพริคุถอนหายใจจนกล้ามเหี่ยวแล้วข๊ำ ขำ 55555

ในที่สุดก็มาถึงตอนสุดท้ายกันแล้วค่ะ! 

ตอนที่ 6

ความรู้สึก (จบ)

KH2 doujinshi
Riku+Sora
Shonen-ai // Romance

พล็อยหลับเพราะความเหนื่อยอ่อนไปเมื่อไหร่ไม่รู้ ความเย็นที่ปลุกโซระจากห้วงนิทราไม่ใช่ไอหมอกยามเช้าแต่เป็นปลายนิ้วที่สัมผัสอย่างแผ่วเบา ผู้ถูกรบกวนลืมตาอย่างช้าๆแต่ไม่ลำบากนักเพราะเงาใหญ่คอยกันแสงให้ ครั้นสติกลับเข้าตัว แม้มีความมืดระบายอยู่ก็ไม่ต้องสงสัยว่าเป็นใคร

ริคุ?

เมื่อสายตาชิน ดวงตาสีฟ้าสะท้อนเห็นภาพใบหน้าเด็กหนุ่มผมเงินชัดเจน ลูกแก้วสีมรกตคู่นั้นจ้องลงมาที่เขา สีหน้าเรียบตึงแต่ไม่อาจปิดความหวั่นไหวในตัวได้มิดชิด ปลายนิ้วริคุไล้พวงแก้มดั่งสำรวจว่าสิ่งตรงหน้ามีตัวตนจริงหรือเป็นเพียงเงาหลอนจากตะกอนความฝัน

ริคุ? ริคุรู้แล้วเหรอว่าฉันคือใคร? นัยตาสีฟ้าใสรื้นชื้นขึ้นมาด้วยความตื้นตัน จ้องมองคนตรงหน้าที่เข้าใกล้เขาเป็นครั้งแรก ลำคอสั่นเครือเปล่งเสียงออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ

“.......ริคุ.....”

เอ๋?

ไม่ใช่เสียงเห่าของสัตว์ ไม่ใช่เสียงร้องของลูกสิงโต แต่เป็นเสียงเรียกชื่อจริงๆ หรือว่านี่ร่างกายจะ...?
.
.
.
.
.

เผี๊ยะ!!!
.
.
.
.
.
ฝ่ามือกว้างฟาดลงบนใบหน้าอย่างแรง

ความรู้สึกชาซ่านไปทั่วผืนแก้มก่อนความร้อนกระจายวูบไปทั่ว แรงตบผลักหน้าโซระไปจนเกือบกระแทกผนัง ดวงตาสีฟ้าเบิกค้าง ไม่ทันรับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

โซระหันหัวกลับมาช้าๆ ภาพเบื้องหน้าคือริมฝีปากขบแน่นและใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธขึ้ง เรียวคิ้วขมวดเป็นปมแทนคำตำหนิสักล้านคำ แต่ดวงตาที่จดจ้องลงมากลับพร่ามัว…..เป็นเพราะนัยตาของเขาเองมีม่านน้ำคลุมหรือดวงตาสีมรกตคู่นั้นเอ่อคลอ? โซระพยายามจ้องเข้าไป จ้องเข้าไปแต่ไม่สามารถเห็นอะไร ทัศนียภาพบิดเบี้ยวเหมือนมองฟ้าจากใต้ผืนน้ำ

ความแสบที่วิ่งปลาบทั่วซีกแก้มคือเศษเสี้ยวความทุกข์จากความเป็นห่วงของคนตรงหน้า

ควรจะพูดอะไร? ฉันควรจะพูดว่าอะไร? ฉันที่ทำให้คนที่ดีต่อตัวเองถึงเพียงนี้ต้องเจ็บช้ำมาตลอด จะขอโทษหรือด่าว่าตัวเองสักพันครั้ง? หรือจะพร่ำว่าคิดถึงสักเพียงไหน? ทุกอย่างวิ่งวนสับสนวุ่นวายอยู่ในหัวหาทางออกไม่ได้...สุดท้ายร่างเล็กโผเข้ากอดคนตรงหน้า ซุกลงไปในเสื้อเชิ้ตให้ซึบซับสายน้ำที่พรั่งพรูจากดวงตา
.
.
.
.
.

ฝ่ามือแดงซ่าน อาจจะแดงมากกว่ารอยบนใบหน้าที่เขาพึ่งตบไป  ริคุยกมือนั้นวางทาบไหล่บางที่สั่นเทา ความเจ็บบนฝ่ามือเขานี้คือความจริง? สัมผัสนุ่มจากร่างเนื้อนี้คือความจริง? ความร้อนซึมผ่านเข้ามาในผิวหนังนี้คือความจริง?  ไม่ใช่ภาพลวงตาจากเงามืดที่เย็นเยียบอย่างทุกคืนที่ผ่านมา สองมือและวงแขนกว้างคว้าร่างเล็กโอบรัดแน่นดังกลัวว่าคนตรงหน้าจะจางหายไปถ้าไม่ยึดจับไว้ ริคุจมใบหน้าลงบนซอกคอเรียวสัมผัสความเป็นจริงนั้น ผมสีเงินเทาทิ้งตัวราวม่านแพรปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอก

สิ่งที่ไม่มีหัวใจแต่มีความรู้สึกเราจะบอกว่ามันมีหัวใจได้รึเปล่า?
แล้วคนที่มีหัวใจแต่ไร้ความรู้สึกก็จะเรียกว่าคนไร้หัวใจใช่มั้ย? เหมือนอย่างที่ทุกคนเรียกฉันว่าอย่างนั้น
ฉันคงจะเป็นอย่างที่เขาว่าจริงๆ หากไม่ได้พบกับนาย โซระ

ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าหัวใจจะทำร้ายตัวเองได้ทรมานเจียนตายอย่างนี้
และหัวใจดวงเดียวกันจะสว่างสดใสเป็นสุขได้ถึงเพียงนี้

นี่คือสิ่งที่เรียกว่าความรู้สึกใช่มั้ย?

หัวใจริคุเต้นกระทบทรวงอกเล็กอย่างแรง ในสมองโซระเป็นสีขาวโพลนไม่สามารถคิดอะไรได้แม้แต่จะบังคับน้ำตาให้หยุดไหล ร่างกายเคลื่อนไหวด้วยแรงผลักดันที่เอ่อล้นจากภายในเท่านั้น ทั้งสองต่างกอดอีกฝ่ายให้แน่นที่สุดเท่าที่จะแน่นได้

ให้แน่นที่สุด

แน่นที่สุด

แทนความรู้สึกที่เกินถ้อยคำใดจะเอ่ยออกมา

ในห้องเล็กๆท่ามกลางบรรยากาศเงียบเหงาของหมอกยามเช้า มีเพียงเสียงฝูงนกดังก้องระงมทั่วผืนฟ้า และเสียงสะอื้นเบาๆของโซระขับกล่อมทั้งสองเท่านั้น....

.

.

.

.

++++++++++++++++++++++++

โซระกลับมาแล้ว

นอกจากริคุเขาบอกคนอื่นไม่ถูกว่าหายตัวไปไหนมา ได้แต่แต่งเรื่องขัดหูแต่พอฟังได้อธิบายไป สิ่งตอบรับคือคำดุด่านับครั้งไม่ถ้วนจากพ่อแม่และคนรู้จัก โซระไม่รังเกียจเสียงน่ารำคาญกับความยืดยาวนั้นเพราะรู้ดีว่าล้วนแฝงความเป็นห่วงทุกถ้อยคำ ต่อให้ต้องทนฟังมากกว่านี้อีกสักร้อยเท่าก็ไม่เท่ากับเสี้ยวความทุกข์ของใจคนที่เฝ้ารอ

“ขอโทษครับ”

คำพื้นๆแต่กลั่นจากก้นบึ้งหัวใจ รับรู้ถึงใจคนฟังเช่นกัน  เมื่อความโกรธเกรี้ยวแตกกระเซ็นหายไปความจริงที่ซ่อนข้างหลังอยู่คือความปิติ คือความโล่งใจที่มากมายจนมิอาจหาคำใดมาอธิบายได้ โซระลูบไหล่เบาๆปลอบขวัญแม่ที่กำลังกอดเขา คนที่โกรธที่สุด ดุด่าเขามากที่สุดและร้องไห้มากที่สุดเช่นกัน
.
.
.
.
.

คงเพราะได้ออกห่างจากเกาะที่เป็นจุดตั้งของKeyHole ทำให้มนต์Key chainโลกPridelandเสื่อมลง
ทุกอย่างจึงกลับมาเป็นเหมือนเดิม

เหมือนเดิม?

คงไม่หรอก

โซระรู้สึกว่าในใจเขามีบางอย่างถูกเติมเต็มเข้ามา โดยเฉพาะช่องว่าง 1 ปีที่ติดค้างในใจเขามาตลอด

หาดทรายนั้น วันที่กำแพงระหว่างตัวเขากับริคุพังหลายลง คงจะดีถ้าเหล่าน้ำตาหยดลงมาเป็นผลึกแก้วให้เก็บเป็นเครื่องยืนยัน มันคงเป็นผลึกแก้วที่สวยงามที่สุดในโลก แต่หายไปอย่างนี้ก็ดีเพราะจะมีแต่เขาคนเดียวที่ได้เห็น

กิ้งก่อง~~~

เลิกเรียนแล้ว เลิกเรียนแล้ว  โซระรีบคว้ากระเป๋าที่เตรียมจัดเก็บไว้ล่วงหน้า เขาไม่อยากไปถึงที่นัดสายแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว
.
.
.
.
.

มันไม่เชิงเรียกว่านัด แต่เป็นกิจวัตรที่พวกเขาทั้งสองต้องมาเจอกันตรงนี้ทุกวัน ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ มีเพียงความรู้สึกของตัวเองบอกให้รีบมา เมื่อเห็นเพื่อนผมเงินรออยู่ก่อนแล้ว โซระดีใจเมื่อคิดว่าริคุก็คงรู้สึกเหมือนกัน

“มาเร็วจัง!!”
“วันนี้อาจารย์ปล่อยเร็วน่ะ” ร่างสูงหันมาตอบเพื่อนที่ร้องเรียกทักตัวเองมาแต่ไกล ริคุจ้องมองคนที่หอบตัวโยนเพราะโหมวิ่ง การใช้สายตาสำรวจว่าโซระอยู่ตรงหน้าจริงๆกลายเป็นนิสัยเสียของเขาไปซะแล้ว โซระเองสังเกตได้ รู้สึกผิดที่ทำให้ริคุเกิดหลุมลึกในใจ แต่ส่วนนึงก็รู้สึกดีที่ได้รับความสำคัญ

ริคุหันกลับไปพลางพูดถึงเรื่องอื่นๆ โซระฉวยโอกาสนั้นกุมฝ่ามือใหญ่ไว้
“อะไร?” ริคุผินหน้ามอง คิ้วเรียวขมวดขึ้นเล็กน้อย
“นิดหน่อยน่า แป๊บนึง” โซระไม่หันมองกลับ ปล่อยสายตาลอยไปยังเส้นขอบฟ้า

แม้จะทำหน้าเจื่อนหรือบ่นคำไม่รื่นหูแต่มือใหญ่นั้นปล่อยให้กุมโดยไม่ปฏิเสธ ริคุเป็นอย่างนี้เสมอ โซระลูบนิ้วสัมผัสเนื้อแข็งที่นูนขึ้นมาสองจุด แผลเป็นจากรอยเขี้ยวที่เขาฝากไว้คงไม่มีวันหายไป

เป็นสัญลักษณ์

เป็นสิ่งแสดงความเป็นเจ้าของ

ความรู้สึกทั้งหมดที่อันแน่นเร้นในร่างสูงนี้

เป็นสมบัติของเขาคนเดียว

.

.

.

.

-จบ-

ขอบคุณสำหรับการติดตามมาโดยตลอดค่ะ >w<

S : น่าน้อยใจจังน้า น่าน้อยใจจังน้า~~~~
R : อะไรของนาย?
S : ก็ริคุน่ะสิ อยู่กันมาตั้งนานไหงไม่รู้ว่าลูกสิงโตนั่นเป็นฉัน
R : ลูกสิงโต........ลูกหมานั่นน่ะเหรอ?
S : อุ....=”=;;.......แต่ก็อย่างว่าแหล่ะ ขนาดเรื่องซานต้าริคุยังไม่เชื่อจนอดของขวัญกันหมด
R : ขอโทษนะที่ไม่มีจินตนาการ.......แต่มีอยู่ตอนนึงที่นึกเหมือนกันนะว่าเป็นนาย
S : เห~~~จริงอ่ะ? ตอนไหน
R : ตอนตกบันได เซ่อเหมือนกันเลย
S : TTwTT;;;;………ไม่รู้ล่ะ ยังไงฉันก็นึกว่าริคุจะฉลาดกว่านี้ซะอีก คนเขาพยายามบอกแทบตาย บู่ๆๆ
R : ...........นี่โซระ
S : เห?
R : ทำไมตอนนั้นนายไม่เรียกคีย์เบลดออกมาล่ะ
S : 0_o;;;;;;
R : ..........
S : แกว้ก~~~~~~~~~~~!!!!
R : .......(มองตามหลังโซระที่หน้าแดงโร่เผ่นหายไปหลังห้องส่ง)..........

.

.

.

พึ่งนึกเรื่องคีย์เบลดขึ้นได้ตอนแต่งไปได้ครึ่งเรื่องและโพสท์ตอน 1 ไปแล้ว กะเนียนเงียบแต่นากิโพล่งทักมาโดนจุดพอดี อั่ก =[]=;  (ก็ยังทู่ซี่ทำทองไม่รู้ร้อนมาถึงบัดนี้ ฮา) แอบเฟลเหมือนกันที่แต่งแล้วพล็อตโหว่(ได้ข่าวว่าประจำ.......) ขออภัยมา ณ ที่นี้แล้วจะระวังมากขึ้นในผลงานชิ้นต่อๆไปค่ะ TTwTT

ในที่สุดก็จบแล้ว เฮ้~~~

ใช้เวลานานกว่าฟิคอื่นๆที่ผ่านมาเลย(ไม่นับไอ้ที่ไม่จบนะ) ปกติกิ้งก่าจะพยายามฝืนแต่งให้จบในรวดเดียวต่อให้ง่วงหัวตำคีย์บอร์ดหรือสมองตื้อขนาดไหนก็เถอะ แต่เรื่องนี้เล่นประเด็นความรู้สึกซะมาก การสรรหาคำบรรยายและลำดับช่วงอธิบายความรู้สึกมันเร่งกันไม่ได้จริงๆ ใช้เวลาทั้งอาทิตย์ละเลียด 6 ตอนนี้ออกมา 

อย่างที่บอกเมื่อท้ายตอนที่แล้ว ยอมอดทนให้ริคุโชว์โง่มาตลอดเพื่อ 2 ตอนหลัง ฮา อยากเล่าถึงความรู้สึกในมุมกลับกันของคู่นี้แหล่ะและริคุก็ใช่ว่าจะไร้ความรู้สึกหรือตายด้าน ออกจะรักเมียและหื่นกาม(?)ขนาดนั้น กร๊าก <<(เริ่มเบี่ยงวัตถุประสงค์)

ยังไงก็ขอบคุณทุกๆคนที่ติดตามกันมาตลอด โดยเฉพาะคอมเมนท์ขาประจำที่ให้กำลังใจกันเสมอมา นากิ , กีจัง  , รามิเอล , เกนซี่ , แนน , Xehanort-AnotherX , pat , มิสเตอร์ถั่ว , Glinda , แตง , ตานี , ThuyXIII รวมถึงส้มผู้ตามอ่านในเงามืด(ของตัวเอง)จนมีโอกาสได้เมนท์ครั้งแรกในตอน 5  ฮาๆๆ ขอบคุณมากๆค่า (โค้งงามๆ45องศาฟาเรนไฮนต์)

.

.

.

แต่ใช่ว่าจะจบเห่กันเพียงแค่นี้ ยังไม่ปล่อยให้บลอกร้างฟิคกันไปง่ายๆ(นานๆจะได้อัพถี่ๆสักที) มีสแปร์ตอนพิเศษไว้อีก 2 ค่ะ >w<......... หวานๆชื่อตอน จูบที่ 2  : Kiss of Begin / ดราม่าชื่อตอน จูบแรก : Kiss of Last ............ อยากให้ลงตอนไหนก่อนแนะนำได้นะคะ ถ้าไม่ออกความเห็นจะแต่งฟิคเคนชิโร่ลงแทรกแทน (มีงี้?....ว่าแต่เรื่องเคนชิโร่เป็นยังไงน่ะ เหมือนพาวเวอร์พัพเกิร์ลรึเปล่า?)

edit @ 21 Nov 2007 03:50:18 by EGUANAฟ้าประทาน