เหตุการณ์เกิดขึ้นวันศุกร์ค่ะ แต่ติดชะตากรรมกอบกู้ชีวิตตัวเองเลยผลัดมาเล่าวันนี้
ช่วงนี้กิ้งก่าไม่ได้วาดหรือทำอะไรเลยเน้อ~~~เอนทรี่ก่อนหน้าก็เวอร์ชั่นเรื่องเล่าสอนหลาน
เอนทรี่ต่อมาก็ลงของรีไซเคิ่ล คงไม่ได้รังสรรค์อะไรวิบัติๆไปอีกสักพัก ช่วงนี้ขอเน้นtextละกันค่ะ

เข้าเรื่องเนาะ

ปกติกิ้งก่าฝอยแนวDiaryลงมัลติ เพราะเรื่องมันดูส่วนตั๊วส่วนตัวและงั้นๆเกินกว่าคนทั่วไปจะใส่ใจ
(Exteenเหมือนเขียนลงนิตยสาร คัดสรรเนื้อหาแล้วเพื่อสาธารณชนนะฮ้า~~~)
แต่เรื่องที่จะเล่าครั้งนี้มันประทับใจซะจอร์จไส้เขยื้อนเลยค่ะ เลยเลือกมาลงExteenนี่แหล่ะ

เมื่อถูกคนแปลกหน้าจ้อง...มอง

.

บ่ายแก่ๆวันศุกร์ ณ Mucdonald  สาขาเดอะแมล์ บางคอล (นามสมมุติ)

กิ้งก่านั่งอ่านหนังสือสอบไปฟังMP3ไป(ต้องฟังไปด้วยเพราะวิทยุที่เปิดในร้านมันกวนประสาทชอบกล) ปกติเวลาอ่านหนังสือต่อกันนานๆก็ต้องมีเงยหน้าขึ้นมาพักสายตา มองนกชมไม้เรื่อยเปื่อยมั่งใช่มั้ยคะ? แน่นอน กิ้งก่าก็เป็น และมันคงไม่มีอะไรพิเศษถ้าไม่ได้ไป....สบตา จ๊ะเอ๋กับ....บุรุษผู้หนึ่ง

อืม....คงบังเอิญ

กิ้งก่าเคยสังเกตว่า...คนเราบทจะไม่มองกันก็ไม่มองกันเลย แต่พออีกฝ่ายเงยหน้าหรือหันไปมองปุ๊บ ฝ่ายตรงข้ามจะหันควับมาสบตาทันทียังกะผีบอก....ทฤษฏีนี้ถูกพิสูจน์บ่อยๆเวลากิ้งก่านั่งบนรถเมล์แล้วจ้องคนเดินถนน (หรือเราอยู่บนถนนแล้วจ้องคนบนรถเมล์)

เพราะฉะนั้นเหตุการณ์นี้เป็นไปได้ตามบทบังเอิญนั้น ปล่อยมันไป....ก้มหน้างุดๆอ่านหนังสือต่อ...คล้อยหลังสัก5-10นาที กิ้งก่าเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง....โช๊ะ!

สบตา......อ่ะเก๊น~~~(again)???? (โปรดใส่เสียงสูงดัดจริตเพิ่มอรรถรสตามอัธยาศัย)

อะเกน แอนด์ อะเก๊น~~~ไปอีก2-3ครั้ง ชักไม่บังเอิญแล้วแหะ....ตอนแรก บุรุษที่ว่านั่งหันหน้าเข้าโต๊ะตามปกติ แต่หลังๆเอียงเก้าอี้หันมาทางทิศกิ้งก่าจังๆ ราวว่าปูเสื่อแถวหน้าจ้องจอกันเลยทีเดียว แน่นอน...กิ้งก่าระส่ำระส่าย สติกระเจิดกระเจิง จู่ๆถูกใครไม่รู้มานั่งจ้องเอาจ้องเอาเนี่ย =[]=;;

นั่งอ่านไปราวๆชม.จนพระอาทิตย์ย้อย ฟ้ามืด กิ้งก่าจัดแจงเก็บข้าวของกลับบ้าน พอกิ้งก่าลุกพรึ่บ เขาก็ลุกพรั่บขึ้นมาเหมือนกัน แบบว่า บังเอิญสุดๆเลยน้า~~~บทจะกลับก็ดันกลับพร้อมกันอีก...ดีที่ร้าน+ห้างคนเยอะ กิ้งก่าเลยไม่กังวลสวัสดิภาพตัวเองเท่าไหร่ เกิดอะไรประหลาดๆคงมีพลเมืองดียื่นมือยื่นเท้าเข้ามาช่วย

ก่อนออกจากห้าง กิ้งก่าแวะทำธุระที่ห้องน้ำ โล่งใจว่าหลุดจากวิบากกรรมสักที....มองอะไรนักหนาหว่า...........แต่ก็เท่านั้น กิ้งก่าเลิกคิด โยกหัวฟังเพลงจากMP3ต่อ ออกจากห้องน้ำ เดินไปที่ประตูห้าง

"น้องครับ"

.

.

.

เหวอ? OwO

ถูกทัก? ถูกทัก??? คนทักก็....บุรุษแปลกหน้าคนนั้นแหล่ะ! จำได้แม่น ถูกจ้องเอาจ้องเอาแบบนั้นต่อให้สมองปลาทองขนาดไหนก็จำได้ล่ะ(ฟะ) แถมชุดเฮียแกก็แน้ว แนวจนบรรยายไม่ถูก

"น้องทำงานเหรอครับ? หรือเรียนอยู่? เห็นจดอะไรใหญ่เลย รายงานเหรอ?"
"เอ่อ.....อ่านหนังสือสอบค่ะ...." ตอบไปตามความเป็นจริง เพราะเดาไม่ออกว่าเขาต้องการอะไรจากคำถามนั้น
"อ่า นี่ครับ ผมให้"
"ขอบคุณค่ะ" .....รับ.......เพราะไม่อยากต่อบทสนทนาความยาวสาวความยืดอ่ะ.....

แล้วเขาก็จากไป

สิ่งที่เหลืออยู่บนมือกิ้งก่าคือ

.

.

.

• สาบานได้ว่าตอนอ่านหนังสือ กิ้งก่าไม่ได้ทำหน้านิ่วแบบอมบ๊วยบูดจนต้องการสิ่งเยียวยาขนาดนั้น แต่ร่าเริงจนแทบเต้นเพราะชอบเพลงที่ฟังมากๆ (เทตจาง~~~เสียงใสๆ)
• "เรียนไปปวดหัว ไปบวชเถอะน้อง"
• ชวนเข้าลัทธิ?

.....ไม่เข้าใจค่ะ!!! จ้องกันมาเป็นชม.เพื่อให้หนังสือพร้อมCDนี้???

มากกว่าการถูกจ้องมองตลอด 1 ชม. สิ่งที่ได้รับมาทำเอากิ้งก่ามึนตึ้บแบบยากจะเค้นหาเหตุผลใดมาอธิบายเจตนาเฮียแกได้เลยจริงๆ.......แต่ก็.....ขอบคุณล่ะนะคะ คุณคนแปลกหน้า

• บุรุษที่ว่าเป็นชายวัยกลางคนสัก 30-40 ขวบค่ะ สวมหมวก ห้อยตุ๊กตาแมวซิลเวสเตอร์ที่กระเป๋า
• เรียนมา 20 ปี พึ่งรู้ว่าตัวเองอ่านหนังสือได้ดีตอนฟังเพลง และวนฟังเพลงเดียวซ้ำๆ ซ้ำๆ...จนกว่าจะสิ้นสุดการอ่าน ได้สมาธิและแก้ง่วงชะงัดนัก!
• งานอดิเรกช่วงนี้....จ้องความเป็นไปบนสังคมรถเมล์ มีทั้งเรื่องให้ชื่นชมและเซ็งเป็ดคละกันไป แต่ยังไงเมืองไทยยังไม่สิ้นคนดี >w< (รู้สึกพบเยอะขึ้นด้วย) เห็นคนแปลกหน้ามอบน้ำใจให้กันเล็กๆน้อยๆมัน Make my day จริงๆนะ!
  .
• ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเอนทรี่นี้กันนะคะ พบกันคราวนะคะ ^^@/

edit @ 16 Mar 2008 02:16:59 by EGUANAฟ้าประทาน