เอนทรี่ร้อนตัวค่ะขอบอก กร๊าก~~ 

JUST8018 vol. 1

"ยามะกับฮิบาริไม่ใช่แฟนกัน" นะคะ!

เผื่อว่ามีใครเข้าใจคลาดเคลื่อนไปเพราะกิ้งก่าวาด+เล่าเรื่องไม่เคลียร์ =[]= ถึงจู๋จี๋ดี๋ด๋าแถมมีอ่ะโบะจะมะกันแต่ก็ไม่ใช่แฟน เป็นภาวะ"รักเขาข้างเดียว"ของยามะ ส่วนฮิบาริ.....ราชินีองค์นี้ไม่ได้คิดอะไรเลยทั้งสิ้น แค่ไปนัวเนียกับยามะเพราะตัวสบายใจดีเท่านั้น ก่อนเกิดเรื่องในเล่ม 2 ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จึงยังคลุมๆเครือๆแนว"มากกว่าเพื่อนแต่ไม่ใช่แฟน"มาตลอดค่ะ

ต่อไปจะเป็นบทอธิบายคาแรคเตอร์ของทั้ง 3 คนในมุมมองกิ้งก่า คือกิ้งก่ามาพีคเรื่องรีบอร์นแบบม้ามืดสุดๆ ไม่ได้คุยกับแฟนรีบอร์นคนไหนเลยนอกจากเมย์ อาจทำให้มุมมองไม่สากลเท่าไหร่นัก หากส่วนข้างล่างจะช่วยปรับให้ทุกคนอ่านโดจินกิ้งก่าได้เข้าใจตรงจุดมากขึ้นบ้างจะยินดียิ่งค่ะ~

ความแข็งแกร่งคือศักดิ์ศรี

ถ้าตัดสินว่าพอใจกับอะไรแล้วล่ะก็ ใครมาค้านคือตาย (ฮา)

จุดที่น่ารักมากๆของฮิบาริ คือเขามีเรื่องที่เขาชอบเรื่องที่เขาโปรด ไม่ใช่พวกเย็นชา เซ็งโลก ตายด้านไปซะทุกเรื่อง แต่ด้วยความที่ชอบอะไรแล้วยึดติดสุดๆทำให้หาคนมาตรงรสนิยมด้วยลำบาก แม้ชอบของประเภทเดียวกันแต่รสนิยมคลาดกันไปสักนิดก็อาจจะพาลล่มได้...บวกกับการไม่ช่างพูดจึงกลายเป็นคนเข้าใจยากไปในบัดดล  มันเลยดูท้าทายและน่าชื่นใจดีนะ ถ้าได้ลองแหยมๆอะไรไปแล้วราชินีคนนี้มีท่าทีดีใจหรือพอใจกลับมา

ความภาคภูมิใจสูงสุดในชีวิตของฮิบาริคือ "ความแข็งแกร่งของตัวเอง"  ทำให้ดูถูกพวกความรัก ความอ่อนโยน ความสัมพันธ์เชิงพึ่งพากันและกัน(ถึงได้เรียกจิกพวกนั้นว่าสัตว์กินพืช) กลายเป็นสมการ "การไม่พึ่งพาใคร = ความแข็งแกร่ง" คนแบบนี้หากใจเกิดหวั่นไหวขึ้นมา...จะรู้สึกว่าศักดิ์ศรีตัวเองถูกกระเทือนไปด้วยนะ 

ชีวิตที่ผูกติด

ถ้าความเยือกเย็นของฮิบาริกับยามะจัดอยู่ในธาตุน้ำ โกคุก็เป็นธาตุไฟล่ะ คิดจะพูดอะไรก็พูดคิดจะทำอะไรก็ทำออกมาเลย หลายๆครั้งกลายเป็นพูด/ทำก่อนคิด...แสดงความรู้สึกรุนแรง สิ่งเดียวที่ยึดความเป็นโกคุให้ไม่กระจัดกระจายคือความภักดีต่อรุ่นที่ 10 เล่มแรกๆกิ้งก่าข๊ำ ขำความภักดีของโกคุ แต่หลังๆนี่ซาบซึ้งและนับถือ เป็นความภักดีที่บริสุทธิ์และทุ่มเทมากจริงๆ ตอนแรกกิ้งก่าคิดว่าทำไมไม่ให้คนเก่งเทพๆเป็นมือขวาไปนะยังไงโกคุก็ไม่ใช่คนที่เก่งที่สุด แต่ตอนนี้เข้าใจแล้วว่ามือขวาจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากโกคุ

แต่เพราะความทุ่มเทเกินลิมิตทำให้ทุกอย่างในชีวิตโกคุผูกติดถาวรกับความเป็นไปของรุ่นที่ 10 เป็นเหตุผลของความพยายาม เป็นเหตุผลที่มีชีวิตอยู่ เป็นสิ่งยึดตัวตนของโกคุให้เป็นโกคุอย่างทุกวันนี้และโกคุเองไม่มีทางเลือกอื่นไว้เผื่อเลือกเลยด้วย ต่อให้เคยมีก็คงทิ้งไปหมดแล้วเพื่อใช้ทุกอย่างมาทุ่มเทกับรุ่นที่ 10 ดังนั้น ถ้าช่วงเวลาที่อ่อนแอ ว่างเปล่าที่สุดของชีวิตโกคุคืออะไร บอกได้เต็มปากเต็มคำเลยค่ะว่าคือช่วงเวลาที่ไม่มีสึนะ

น้ำนิ่งไหลลึก

เป็นคาแรคเตอร์ที่ตอนแรกมองข้ามมากๆเลย....กิ้งก่าไม่ชอบผมทรงนี้ ไม่ชอบคนบ้ากีฬา ไม่ชอบคนบ้าเบสบอล สรุปว่า 1st Impressionต่อรูปลักษณ์ภายนอกคือ 0 แต่ตอนนี้คือคนที่นับถือและหลงใหลที่สุด.....*w* (แล้วส่วนอื่นๆก็หล่อตามมาเอง กร๊าก)

โง่ บ้อง บื้อ << ข้อสรุปง่ายๆจากการปราดตามองผู้ชายคนนี้ แต่ปราดไปอีก2-3ครั้งมองลึกๆไปอีกสักหน โอ้แม่เจ้า ผู้ชายคนนี้.......น้ำนิ่งไหลลึกคือเขาค่ะ นิ่งมากและลึกสุดๆด้วย มองข้ามไปแล้วจะเสียดาย ในคอมมิคเองก็มีบอกนะว่ายามะเป็นคนที่หัวดีมากแต่หมกมุ่นเรื่องเบสบอลมากไปจนการเรียนลงเหว คือมีความสามารถและความพยายามสูงสำหรับเรื่องที่ตนทุ่มเท(เช่น เบสบอล / ดาบ) แต่กับเรื่องที่ไม่สนใจก็ไม่ใส่ใจคิดจนดูโง่ได้โล่ห์ไปซะงั้น ในอีกแง่ทำให้อยู่ด้วยแล้วสบายใจนะ เพราะยามะจะชิลๆ สบายๆ มองโลกในแง่ดีไว้ก่อน ที่สำคัญคือไม่ตัดสินใคร คุณเป็นยังไงก็เป็นไปเถอะตราบเท่าที่ไม่ก่อเรื่องเดือดร้อนถึงขีดอันตราย

เป็นคนมองความจริงได้ทะลุ <<  ควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ดีแม้ในสถานการณ์วิกฤต ถ้ามีปัญหาอะไรสักอย่างจะไม่ตีโพยตีพายหรือตัดสินตามอารมณ์ แต่ความชิลที่ซ่อนใต้หน้ากากความซื่อบื้อนั่นแหล่ะ ที่จะมองดูปัญหาอย่างสงบจนพบแก่นจริงของเรื่องแล้วค่อยหาวิธีที่ดีที่สุดเข้าแก้ วิธีของยามะจะไม่มีคำว่าขาดหรือเกินเลย

ความคิดลึกซึ้ง วางตัวได้ดี เคารพคนอื่น << เกี่ยวเนื่องจากข้อด้านบน คุณสมบัติข้อนี้เห็นชัดที่สุดในตอนที่ยามะและโกคุจับคู่กันสู้กับแกมม่า สปอยล์สีเทาค่ะ/ ในตอนแรกโกคุที่หมั่นไส้ยามะมาแต่ไหนแต่ไรปฏิเสธการเทคทีม ยืนยันจะสู้กับแกมม่าด้วยตัวคนเดียว ยามะไม่เห็นด้วยสุดชีวิตเพราะรู้ว่าฝีมือระดับแกมม่าไม่ใช่ธรรมดา แต่สุดท้ายเมื่อเห็นว่าโกคุยืนกรานเด็ดขาดก็ยอมถอยหลังออกมายืนรอเงียบๆทั้งที่กังวล(เคารพในการตัดสินใจของคนอื่น >w<) แต่เป็นไปตามที่ยามะคาด โกคุฝีมือห่างชั้นจากแกมม่ามาก ถูกถลุงฝ่ายเดียวร่อแร่สุดๆ เมื่อความอดทนของยามะถึงขีดจำกัด(ซึ่งขีดนั้นน่าจะลึกกว่าคนปกติหลายขุม) ยามะก็เข้ามาแทรกการต่อสู้เพื่อช่วยโกคุพร้อมบอกว่า"หน้าที่ของมือขวาคือเป็นตัวประสานระหว่างผู้พิทักษ์ทั้ง6 ถ้ามือขวาไม่สามารถทำงานเป็นทีมกับใครได้แล้วจะช่วยแบ่งเบาภาระให้รุ่นที่ 10 ได้ยังไง?"ทำให้โกคุตาสว่างและยอมสู้ร่วมกันกับยามะในที่สุด (<<หนักแน่นมาก!ลึกซึ้งและเป็นความจริงอย่างที่สุด! ตอนยามะพูดสั่งสอนนี้ไม่มีความรู้สึกข่มหรือดูถูกเลยนะทั้งที่เป็นความเห็นตรงข้ามแท้ๆ ไม่ได้ชักจูงหรือกล่อมให้เชื่อแต่พูดเรียบๆให้คิดตาม มีวาทะศิลป์ยอดเยี่ยมและเลือกใช้ได้ถูกจังหวะถูกเวลา)

ชายผู้พิสูจน์ตัวเอง << เป็นคนไม่ถือสาหาความใคร แม้จะถูกว่าใส่บ่อยๆว่า"โง่จริงป่าวเนี่ย?"ก็แค่ขำๆกลับไป  อะไรที่รู้ว่าตัวเองไม่เก่งก็ยอมรับแม้กับเรื่องที่ภูมิใจถึงโดนดูถูกก็ไม่โวยวาย แต่จะพิสูจน์ เป็นคนที่พิสูจน์ตัวด้วยการกระทำไม่ใช่คำพูด(กรี๊ดดดดด) และเหนือสิ่งอื่นใด การยอมรับอย่างเดียวที่ยามะต้องการคือ การยอมรับจากตัวเอง ถ้าตัวเองยังไม่รู้สึกว่าดีพอต่อให้คนทั้งโลกมาชื่นชมก็ไม่ดีใจหรอก(อ่ากกก วิถีซามูไร) ฉะนั้นใครจะมองเขายังไงก็ไม่สนหรือคิดไม่ตรงกันก็ไม่ว่า ตราบเท่าที่ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองเชื่อมั่นและไตร่ตรองด้วยเหตุผลว่าดีแล้ว นั่นก็พอแล้ว (เป็นคนที่ไม่สร้างศัตรูดีจริงๆ) ไม่ฝังใจว่าใครเป็นศัตรูถาวร จบเรื่องคือจบ เจอกันอีกทีก็คบเป็นเพื่อนได้(กรณีศัตรูมันกลับใจได้นะ)

จิตใจที่มั่นคงดังหินผา << เสี่ยวใช้ได้ ฮา แต่มันต้องคำนี้แหล่ะ เพราะเป็นคนที่คิดลึกซึ้ง รอบคอบ และมีเหตุผลมาก ทุกการตัดสินใจของยามะจะไม่มีคำว่าลังเล และไม่มีคำว่าเสียใจภายหลัง หากผลที่ตามมาจะแย่หรือเลวร้ายก็ไม่โทษอะไรนอกจากพยายามพัฒนาตัวเองก้าวข้ามต่อไป มีประเด็นหนึ่งที่น่าสนใจคือ"การฆ่าคนของยามะ" เป็นเรื่องที่มีสิทธิเกิดขึ้นได้สูงในเส้นทางสายมาเฟีย กิ้งก่ามองว่ายามะฆ่าคนได้ นิ่งๆเย็นๆด้วย และจะไม่มานั่งตีโพยตีพายว่า"ฉันฆ่าคนไปแล้ว โน๊ววววว" เพราะหากยามะจะลงดาบปลิดชีวิตใครนั่นคือมาตรการสุดท้ายที่ไม่เหลืออะไรให้ประณีประนอมแล้ว  และแก๊งค์วองโกเล่มีรุ่นที่ 10 ใจงามเหลือหลายอย่างสึนะ ศัตรูที่ต้องกำจัดต้องเป็นพวกเหลือเกินเหลือเดนปล่อยทิ้งไว้ไม่ได้จริงๆนั่นแหล่ะ (กลับกัน ถ้ายามะไปรับใช้เจ้านายสั่วๆฆ่าคนบริสุทธิ์เป็นผักปลา ยามะก็ไม่ฆ่าให้หรอก)

คนที่สามารถเชื่อมั่นได้ << ด้วยความบ้องๆ ต๊องๆพูดจาหาสาระลำบาก...หากพูดอะไรซีเรียสขึ้นมานั่นคือสำคัญมากและทุกคนต้องหันมาฟังและคิดตามด้วย อีกนัยหนึ่ง คำพูดของยามะในสถานการณ์วิกฤตเป็นอะไรที่เชื่อมั่นได้อย่างที่สุด เพราะเขาไม่เคยพูดอะไรเว่อร์หรือเพ้อฝัน และไม่ได้แค่พูดปลอบใจไปงั้นๆแต่คิดว่า"ต้องทำได้/ต้องเป็นไปได้" ถึงพูดออกมา

สรุป << เปลือกนอกชิลๆสบายๆอยู่ด้วยแล้วสบายใจ แต่พึ่งพาและเชื่อมั่นได้ในเวลาสำคัญ

.

.

ทำไมของยามะยาวจัง? โคตรลำเอียงเลย555+ เป็นคาแรคเตอร์ที่ชอบสุดในเรื่องรีบอร์น ในแง่นิสัยใจคอความคิดความอ่านยกให้เป็นคาแรคเตอร์อันดับ 1 ในใจที่ชื่นชมเลยค่ะ ถ้าเจอคนแบบนี้จริงๆจะไปสู่ขอเลย ย้าก~!! "แต่งงานกับ me เดสสึก๊ะ ก๊ะ ก๊ะ ก๊ะ????"

• ขอบคุณที่อ่านค่ะ ยาวสุดๆ TT[]TT@
• คอมเมนท์โดJUSTยังหย่อนลงมาได้เสมอนะคะ หรือไปลงที่เอนทรี่นี้ก็ได้

edit @ 24 Jun 2008 02:07:56 by EGUANAฟ้าประทาน