EGUANA PARADISE

ขึ้นขื่อเอนทรี่มาก็เน่าเชียว ฮา แต่ยังไงก็อยากถามว่าเชื่อในเรื่องพรหมลิขิตกันรึเปล่า? กิ้งก่าเชื่อนะ แต่ไม่ได้เหมาว่าทุกอย่างต้องเป็นอย่างนั้น จะเชื่อเวลาเจอเหตุบังเอิญซ้ำๆติดต่อกันจนชักอธิบายตามหลักวิทยาศาสตร์ไม่ได้ ถึงจะโบ้ยไปว่า "พรหมลิขิตแหงๆเลยฟ่ะ"

เรื่องล่าสุดที่คิดว่าเป็นพรหมลิขิต ก็คือเรื่องที่จะเล่านี่แหล่ะ *w*

อย่างที่เล่าให้ฟังมาก่อนหน้าว่ากิ้งก่าสอบติดโท นิติ จุฬา หลังจากนั้นก็เผชิญด่านสอบสัมภาษณ์ และผ่านมาได้ด้วยดี(ประกาศว่าจะรับ 20 คน ผ่านข้อเขียนมาสัมภาษณ์ 20 คน ก็เท่ากับรับหมดล่ะฟะ)
.

.

.

ตอนสัมภาษณ์มีอาจารย์นั่งอยู่ 5 คน สามคนไม่พูดอะไรเลย แถมลุกหายไป(ไหน?)เป็นพักๆ ก็เท่ากับมีที่สนใจคุยกับกิ้งก่าจริงจังอยู่สองคน เป็น ชายคน หญิงคน

หัวข้อที่ถามเกี่ยวกับหัวข้อวิทยานิพนธ์ที่เขาบังคับให้เราเขียนไปตอนส่งใบสมัคร ซึ่งกิ้งก่ามีเรื่องที่สนใจ+หลักการตั้งไว้อยู่แล้ว เลยตอบไปได้ค่อนข้างคล่อง พูดถึงคำถาม มันค่อนข้างใจร้ายตรงที่อาจารย์เน้นจี้ให้จนมุมล้วนๆเลย แต่ก็แถมาได้สบายแฮ ไม่มีอาการตันหรือจนมุมแต่อย่างใด

ทางอาจารย์ผู้หญิงปั้นหน้านิ่งเฉยๆ ส่วนทางอาจารย์ผู้ชายกลับยิ้มกริ่ม(?) ฟังดูแปลก...คือ เขายิ้มแบบพยายามไม่ยิ้มอ่ะ เก็บอาการว่างั้น แต่ดูท่าจะถูกใจคำตอบของกิ้งก่ามากอยู่ แถมบอกว่ารู้จักอาจารย์ที่เขียนจดหมายรับรองให้กิ้งก่าด้วย (แสงสว่างส่องมารำไร) คราวนี้ก่อนเข้าห้องสอบสัมภาษณ์ มีเจ้าหน้าที่แจกใบปลิวเกี่ยวกับการขอทุน ซึ่งกิ้งก่าสนใจทุนผู้ช่วยวิจัยอาจารย์ เรื่องเงินก็ใช่ แต่อยากได้ประสบการณ์ทำงานกับอาจารย์มากกว่า ตอนสัมภาษณ์มีโอกาสเลยบอกไปอย่างนั้น ว่าอยากสมัครทุนนี้ถ้ามีหัวข้อวิจัยเกี่ยวกับเรื่องที่สนใจ อาจารย์ผู้ชายก็หัวเราะ บอกว่าหมวดกฏหมายที่เราเลือกก็มีเขากับอาจารย์ผู้หญิงอยู่สองคนเท่านั้นแหล่ะ

หลังจากนั้นการสัมภาษณ์ก็จบลงด้วยความประทับใจที่มีต่ออาจารย์ผู้ชายท่านนี้ลึกๆ

.

.

.

ต่อมาเมื่อวันก่อน กิ้งก่าถ่อไปจุฬาเพื่อขอใบสมัครทุนที่ว่า (แน่นอนว่าการสัมภาษณ์ผ่านดังคาด) ก่อนออกจากบ้าน หวังไว้ลึกๆว่าถ้าได้เจอกับอาจารย์ผู้ชายท่านนั้นก็คงดี

มาสู่การเดินทาง ปกติจะลงรถที่พาต้าแล้วต่อปอ.79ไปถึงสยาม บังเอิญ...มีสายไม่คุ้นตาผ่านมาบอกว่าจอดหน้ามาบุญครองเลย ซึ่งก็สะดวกดีเพราะใกล้ตึกคณะที่สุด จึงโดดขึ้นไปและปรากฏว่า...มันอ้อมโลก...ผ่านคลองสาน ผ่าไปถึงสึลม ซึ่งเราก็...เอาวะ ชิลๆ หลับ....ตื่นมาอีกทีจตุจักร...เจร๊ด กระเป๋าก็ปล่อยให้นั่งเลยมาได้ครึ่งเมือง ไม่ไล่ลง ไม่รักษาสิทธิราคาตามระยะตั๋วของขสมก.เลย

กระโดดลงมาขึ้นBTS วนกลับเข้าเมือง เดินผ่านสยามเลียบมาบุญครองจนถึงตึกคณะ สิริรวมเวลาเดินทาง...3ชม.(ตั้งแต่บ่ายโมงครึ่งถึงบ่ายสี่โมงครึ่ง)จากปกติชั่วโมงนิดๆ...เอาวะ ถือว่าได้เปลี่ยนที่หลับกลางวันไปละกัน และระหว่างติดต่อรปภ.เพื่อขอขึ้นตึกนั่นเอง...

อาจารย์ก็เดินออกมา

กะรี๊ดดดดดดดด ได้เจอจริงๆด้วย =[]=!!! อาจารย์จำเราได้ ยิ้มและทักก่อนด้วยว่าเรามาทำอะไร(ตอบไปว่ามาขอทุนวิจัย) ถึงไม่ได้คุยอะไรกันมากมายแต่ก็เรียกว่าสมหวังดังใจหมาย! อยากเจอก็ได้เจอ ถ้าเราไม่อุตริขึ้นรถเมล์สายแปลกๆ ถ้าเราไม่หลับน้ำลายยืดจนเลยป้ายยาวไปถึงจตุจักร ถ้าเราไม่ตัดสินใจขึ้นรถเมลล์หน้ามาบุญครองมาลงตึกคณะ(ที่ปกติชอบเดินมากกว่า) เราคงคลาดนาทีที่จะได้เจอกับอาจารย์ไปแน่ๆ

ทำเอาเพ้อพกไปได้หลายชม.เลยทีเดียว ฮาๆ แต่อาจารย์เดินมาแบบสาวๆล้อมหน้าล้อมหลังเลยแหะ...ทำไมสายกฏหมายมีแต่ผู้หญิงมาสมัครเรียนหว่า...=A=;;; (นัยว่าสักวันเพศแม่จะปกครองประเทศ?)

.

.

.

หลังจากนั้นกลับมาบ้าน เลยsearchหาชื่อและประวัติอาจารย์ท่านนี้ในเนท รู้สึกอาจารย์ประจำหมวดกฏหมายที่กิ้งก่าเลือก(กฏหมายมหาชนเศรษฐกิจ+ปกครอง)จะมีแค่อาจารย์สองท่านที่มาสัมภาษณ์เราจริงๆนั่นแหล่ะ อาจารย์ผู้หญิงเน้นไปทางสายทรัพยากรสิ่งแวดล้อม ส่วนอาจารย์ผู้ชาย...ประวัติการศึกษาไม่ได้โดดเด่นเท่า แต่หัวข้องานวิจัยแต่ละฉบับ...ตรงกับเรื่องที่กิ้งก่าสนใจเป๊ะๆๆๆๆๆ!!!(รัวคำว่าเป๊ะไปอีกหนึ่งล้านครั้ง)

เรียกได้ว่า กิ้งก่าสนใจเรื่องอะไรอยู่ ก็ออกมาเป็นชื่อหัวข้อวิจัยของอาจารย์ท่านนี้เลยอ่ะ =[]=!!

มิน่า...ตอนสัมภาษณ์ คำตอบกิ้งก่าสโคปไปแนวทางพวกนั้น การคุ้มครองสิทธิพื้นฐานทางอาชีพของประชากรระดับท้องิ่น การวางแผน ระบบ นโยบาย โครงการส่งเสริมพัฒนาท้องถื่นในทางปฏิบัติ ซึ่งมันตรงกับหัวข้อที่อาจารย์วิจัยอยู่พอดีเปรี๊ยะ อาจารย์ท่านถึงได้ฟังไปยิ้มไม่หุบไปขนาดนั้น

.

.

.

ตอนนี้อย่างสุดท้ายที่หวังให้เป็นพรหมลิขิตด้วย คือขอให้ทุนผู้ช่วยวิจัยอาจารย์ได้รับพิจารณา และได้ทำวิจัยกับอาจารย์ท่านนี้ โฮกกกกก *w*

ปล. อาจารย์ท่านนี้เป็นผู้ชายวัยกลางคนที่มีบุคลิกดีมากด้วยแหล่ะ คุๆๆๆๆ (เพ้อ)
ปล.2 หรือว่าพระเจ้าดลให้กิ้งก่าสอบไม่ติดโท ธรรมศาสตร์เพื่อได้เจออาจารย์ท่านนี้?  (อ้างเพื่อความชอบธรรมในการทำตัวเรื่อยเปื่อยทางการศึกษามาร่วมสองปี กร๊าก)

.

.

.

(มาเขียนอย่างเพ้อ โพสท์อย่างเพ้อ และจากไปอย่างเพ้อๆ ขอบคุณที่อ่านค้าบ)