[Fic 8018] ต่ำต้อยและสูงค่า
posted on 22 Oct 2009 03:49 by eguana in JUST8018
คู่ : 8018
เรท : PG-15
AU : ฮิบาริเป็นผู้หญิง
ช่วง : ม.ต้น
แนว : โรมานซ์?
มีฉากอ่อนๆบนเตียงของชายหญิง โปรดใช้วิจารณญานในการอ่านนะคะ 
-----------------
.
.
.
.
โรงเรียนนานิโมริ ตอนเย็น หลังเลิกเรียน
ในห้องสภานักเรียน หยดฝนเม็ดเล็กๆทยอยตกกระทบหน้าต่างดังเปาะแปะ ความเย็นเฉียบตัดอุณหภูมิอุ่นในห้องเกิดไอน้ำเกาะพื้นกระจกเป็นฝ้า ไม่ช้าก็พราวพร่างประหนึ่งม่านสีเทาจนไม่เห็นอะไรข้างนอก
ฮิบาริ ประธานคณะกรรมการรักษาระเบียบอยู่ในห้องนี้เพียงลำพัง
ตั้งแต่ก่อตั้งโรงเรียน ตำแหน่งประธานมีเพียงครั้งนี้เท่านั้นที่เป็นผู้หญิง ฮิบาริ เคียวยะ สาวน้อยผมสั้นสีดำสนิทที่มีผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบ ร่างกายบอบบางวัย 16 ปีอยู่ในชุดนักเรียนปกกะลาสีสีดำ กระโปรงสีเดียวกันจีบรอบตัวยาวคลุมเข่า เสื้อแขนยาวมีปลอกแขนสีแดงเขียนตำแหน่งติดอยู่ ไม่มีใครรู้ว่าประวัติเธอเป็นใครมาจากไหน แต่เธอได้เขียนประวัติหน้าใหม่ให้กับนานิโมริหลายอย่าง เธอคือผู้คุมกฎที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์นานิโมรินับแต่อดีต ปัจจุบันและอาจจะตลอดไปในอนาคต
ข้างนอกฝนตกหนักขึ้น หนักขึ้น เสียงของมันดังจนฮิบาริไม่ได้ยินเสียงนาฬิกาแขวนในห้องอีก
.
.
.
.
แกร๊ก
“ใคร?”
ฮิบาริที่ยืนจัดเอกสารอยู่หน้าโต๊ะประธานเอี้ยวหน้าไปทางทิศที่ประตูตั้งอยู่ ห้องนี้คืออาณาเขตส่วนตัวของเธอ การบุกรุกเข้ามาโดยไม่ขออนุญาตทุกชนิดคือการลองดี ไม่มีใครกล้าท้าทายแม้แต่เหล่าอาจารย์ ยกเว้น....
“ขอหลบฝนหน่อยน่า”
ยามาโมโตะ ทาเคชิ รุ่นน้องอายุ 15 อยู่ใต้กรอบประตูด้วยสภาพเปียกฝนนิดหน่อย เห็นเสื้อชื้นเป็นวงตามไหล่และด้านหน้า ผมม้าสั้นๆเปียกนาบหน้าผากแต่บางส่วนยังแห้งดี เขาไม่ใช่คนที่หนีพายุฝนข้างนอกเข้ามาหลบในอาคารเรียนแน่นอน ยิ้มนิดๆทีเล่นทีจริงที่ฉาบอยู่บนหน้านั่นก็ยิ่งดูยียวนกวนประสาท
“ตึกนี้มีห้องว่างเป็นร้อยห้อง ทำไมไม่ไปหลบห้องอื่น”
“ก็ห้องนี้มันอุ่นที่สุดนี่นา”
แขกไม่ได้รับเชิญเดินลึกเข้ามาข้างในเรื่อยๆ ฮิบาริหงุดหงิดเมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้ปิดประตูกลับให้เรียบร้อย แล้วก็ต้องสะดุ้ง เมื่อหันกลับมาพบว่าถูกเข้าใกล้จนสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิของกันและกัน
“รุ่นพี่นี่...อุ่นจังนะ”
ผัวะ!
.
.
.
.
ด้านหลังของมือที่กำหมัดแน่นสนิทซัดเข้าไปที่แก้มยามาโมโตะอย่างจัง เขาโคลงเพราะเสียการทรงตัวแต่เท้าไม่ได้ขยับออกไป คนถูกซัดยกมือประคองหน้าตัวเองแล้วหันกลับมา มุมปากมีเลือดสีแดงซึมนิดหน่อย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่มองมามืดทึบเหมือนก้นบึ้งของบ่อโคลน ฮิบาริเกลียดมัน ยามาโมโตะที่เธอเคยรู้จักคือเด็กผู้ชายที่มีดวงตาสว่างสดใสยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ฤดูร้อน
.
.
.
.
-----------------
.
.
.
.
“แค่ก”
ยามาโมโตะทรุดตัวลงไปนั่งกองกับพื้นหลังจากถูกฮิบาริซัดเข้าท้องน้อยด้วยเข่า สภาพยามาโมโตะตอนนี้ไม่ต่างอะไรไปจากพวกขี้แพ้ เขาไม่เคยลุกขึ้นมาได้อีกหลังจากอุบัติเหตุเมื่อครึ่งปีก่อน จากนักเรียนที่เพื่อนทั้งโรงเรียนรักใคร่ กลับกลายเป็นเด็กเสเพลที่ทุกคนต้องถอยห่าง ใช้ชีวิตอยู่ในกลุ่มอันธพาล ไม่มีใครชายตาแล ไม่มีใครสนใจแม้แต่ตัวของเขาเอง ทุกวันยามาโมโตะเฝ้าทำลายตัวเองลงไปเรื่อยๆ คงเหลือเพียงสิ่งเดียวที่ยังไม่ได้ทำนั่นคือการฆ่าตัวตาย
“เมื่อวานซืนแกทำกระจกห้องเรียนเคมีแตกยับไปทั้งห้อง”
“อา...นั่นสินะ”
“เมื่อวานทำร้ายเพื่อนร่วมชั้นสาหัสไปสามคน”
“...ก็จริง”
“แกทำผิดกฎโรงเรียนครบหมดทุกข้อภายในหกเดือน”
“แล้วไง? รุ่นพี่จะซัดผมเป็นการสั่งสอนอีกเหรอ?”
“แกกำลังจะถูกไล่ออก”
“...”
ไม่มีคำพูดอะไรตอบกลับมานอกจากเสียงฝนที่คำรามอื้ออึง คำว่าไล่ออกไม่ได้กระทบสีหน้ายามาโมโตะให้เปลี่ยนแปลงสักนิด ฮิบาริยังคงยืนหลังเหยียดตรงค้ำหัวเขาห่างกันไปไม่ถึงเมตร ยามาโมโตะเอื้อมมือที่เปรอะรอยเลือดจากมุมปากตัวเองออกไป ล้วงเข้าไปใต้ชายกระโปรงสีดำ
“มีเซ็กส์ในโรงเรียนก็ผิดกฎใช่มั้ย?”
.
.
.
.
“แกทำผิดกฎข้อนั้นไปตั้งแต่ 5 เดือนที่แล้ว”
“อา รู้ด้วยเหรอ? จริงสิ พอได้ลองทำดูแล้วก็คิดว่าตัวเองโง่ชะมัดที่มัวแต่บ้าเบสบอลจนไม่เคยลองมาก่อนหน้านี้”
ความทรงจำหวนกลับเข้ามาในหัวยามาโมโตะอย่างช้าๆ คู่นอนที่เปลี่ยนไปเรื่อย เขาจำหน้าผู้หญิงพวกนั้นไม่ได้สักคน เรื่องราวที่ผ่านมากลายเป็นอดีตจางๆเมื่อเทียบกับสัมผัสที่ฝ่ามือเขากำลังนาบชิดอยู่ตอนนี้ ยามาโมโตะวนปลายนิ้วไปมา ฉกฉวยความนุ่มนวลจากฮิบาริ
“รุ่นพี่เคยมีเซ็กส์มั้ย?”
ฮิบาริกดคิ้วต่ำ
“พวกนั้นท้ากัน ว่าใครจะมีเซ็กส์กับประธานรักษาระเบียบได้”
“อยากลองตายดูสักรอบใช่มั้ย?”
“จะถูกไล่ออกหรือจะตายก็ไม่เห็นเป็นไร” คำพูดถูกเอ่ยออกมาอย่างเลื่อยลอย “มามีเซ็กส์กันเถอะ”
ฝ่ามือที่ทาบบนต้นขาฮิบาริสอดเข้าไปลึกขึ้นจนชายกระโปรงกองอยู่เหนือข้อมือ ยิ่งลึกเข้าไปข้างในกระโปรง อุณหภูมิของฮิบาริยิ่งอุ่นจนร้อน จนกระทั่งยามาโมโตะสัมผัสถึงเนื้อผ้าที่แนบสนิทกับเนื้อ เขาเกี่ยวนิ้วเข้าไป ชั้นในตัวบางถูกดึงลงมาพ้นขอบกระโปรงให้เห็น มันเป็นสีขาวสะอาด
ตึก
หัวใจของยามาโมโตะเต้นแรง ระยะห่างไม่ถึงฟุตนี้เขาได้กลิ่นหอมบางๆของฮิบาริที่เหมือนจะเข้มข้นขึ้นทุกครั้งที่สูดหายใจเข้า ชั้นในยับย่นถูกถกลงมากองอยู่ใต้เข่า แต่เจ้าของที่ยืนอยู่กลับนิ่งเฉยไร้การเคลื่อนไหว ไร้คำพูด ไร้ปฏิกิริยาใดๆ เมื่อยามาโมโตะเงยหน้าขึ้นไปก็พบกับสีหน้าที่เรียบเฉยราวตุ๊กตามองลงมาที่เขาอย่างเงียบงัน
.
.
.
.
เขาสองคนย้ายจากหน้าโต๊ะมาที่ด้านหลัง ยามาโมโตะพาฮิบาริลงไปบนเก้าอี้บุนวมตัวใหญ่ สีดำสนิทของผ้าหนังที่คลุมเบาะกลมกลืนไปกับสีดำของชุดนักเรียนหญิงที่เธอสวมอยู่ มีเพียงสีเนื้อของวงหน้า ลำคอ ข้อมือ และเรียวขาที่โดดเด่นขึ้นมา ดูลวงตา ยามาโมโตะทาบตัวลงไปคร่อมร่างบางที่อยู่บนเก้าอี้นั้นไว้ สายตาฮิบาริยังคงมองตรงมาที่เขาอย่างเรียบนิ่งไม่เปลี่ยนแปลง
ทำไมฮิบาริถึงไม่ปฏิเสธหรือตอบโต้? เพราะอะไร? แต่ความสงสัยของยามาโมโตะพ่ายแพ้ต่อความเรียบเฉยที่เย้ายวน ชั้นในของฮิบาริถูกดึงให้พ้นข้อเท้าออกมาอย่างช้าๆ จนเรียวขาสองข้างเป็นอิสระ ยามาโมโตะแยกมันออกห่างจากกัน
สีหน้าของฮิบาริที่เหมือนจะกลายเป็นหน้ากากไปแล้วกระตุกขึ้นเมื่อถูกคนอื่นแทรกเข้ามาในร่างเป็นครั้งแรก รู้สึกแปลกปลอม และอึดอัด เมื่อยามาโมโตะดันตัวเข้ามาอีกเธอรู้สึกเจ็บ ร่างบางๆเริ่มสั่นเทา แต่ไม่มีเสียงใดๆเล็ดลอดจากริมฝีปากออกมา
ยามาโมโตะดึงมือคู่เล็กออกไปไม่ให้เกะกะแล้วถกเสื้อนักเรียนของฮิบาริขึ้นมากองเหนืออก ภาพทั้งหมดที่เห็นคือเนื้อสีนวลลอยเด่นอยู่กลางความมืดสีดำ ดูลึกลับ ต้องห้ามอย่างไม่สามารถอธิบาย เมื่อยามาโมโตะขยับตัว เนินเนื้อที่เป็นอิสระจากบราเคลื่อนไหวตามเขา เสียงเล็กๆครางออกจากลำคอเจ้าของร่างอย่างสุดฝืน ริมฝีปากล่างถูกกัดไว้แน่น ผิวแก้มแดงระเรื่อ แต่ดวงตาสีม่วงเข้มยังคงจ้องตรงมาไม่ต่างจากเมื่อ 5 นาทีก่อน ไม่ต่างจากเมื่อ 10 นาทีก่อน เหมือนจะใช้เพื่อคว้านลงไปในส่วนลึกที่สุดของตัวเขา ยามาโมโตะหลบตา เขาสู้สายตาคู่นั้นไม่ได้
.
.
.
.
ฮิบาริที่อยู่ใต้ร่างเขาตอนนี้ช่างดูสวยงามและสูงค่า เกินกว่าที่คนต่ำต้อยอย่างเขาจะสามารถแตะต้อง
.
.
.
.
-----------------
.
.
.
.
แล้วก็เป็นดังเช่นที่ฮิบาริบอก วันรุ่งขึ้นยามาโมโตะและกลุ่มอันธพาลถูกเรียกพบในห้องผอ. ทุกคนถูกไล่ออกจากโรงเรียน และเตรียมส่งเข้าสถานดัดสันดาน ในเวลาสามชั่วโมงก่อนรถมารับ ยามาโมโตะถูกแยกออกมานั่งพักอยู่ในห้องเรียนว่างคนเดียว แล้วก็มีเสียงเปิดประตูเข้ามา
“ฮิบาริ?”
ฮิบาริไม่แยแส เธอเดินเลยยามาโมโตะที่นั่งอยู่กลางห้องไปเปิดหน้าต่าง ลมเย็นๆพัดความชื้นของฝนที่ตกทั้งคืนวานเข้ามา เย็นและสดชื่น ปกกะลาสีของชุดนักเรียนหญิงปลิวสไว ใบหน้าฮิบาริสะท้อนแสงอาทิตย์อ่อนกระจ่างตา มองเหมือนจะบินหายออกไปได้ทุกวินาที เมื่อมองผู้หญิงคนนี้แล้ว ยามาโมโตะยิ่งรู้สึกว่าตัวเองหดลงจนคล้ายเป็นก้อนดินเข้าทุกที
“ทำไมฮิบาริถึงยอมมีอะไรกับฉัน? นั่นน่ะเป็นครั้งแรกด้วยใช่มั้ย?”
“ถามทำไม?”
“ก็กับคนอย่างฉัน...ฉันไม่เข้าใจ”
“ก็คงเพราะชอบล่ะมั้ง?”
สายลมพัดใบไม้ข้างนอกเซ็งแซ่ ฟังคล้ายเสียงสายฝน
“นั่นแหล่ะ เพราะชอบ”
สติยามาโมโตะเหมือนจะถูกพัดหายไปพร้อมกับคำพูดและเสียงลมเมื่อกี้ แต่ฮิบาริที่หันหน้ากลับมาก็ยังคงความเรียบเฉยประหนึ่งพูดเรื่องธรรมดาที่ไม่สำคัญ
“ตั้งแต่นายเข้าโรงเรียนมาฉันก็เห็นเอาแต่ทุ่มเทกับเบสบอลอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ฉันเกลียดเบสบอล ที่ชอบก็คงเพราะสายตาที่นายมีตอนนั้นล่ะมั้ง แต่พอเจออุบัติเหตุโง่ๆครั้งเดียวก็ทำหายไปหมดเกลี้ยง งี่เง่าชะมัด”
.
.
.
.
-----------------
.
.
.
.
[3 ปีผ่านไป]
ในฤดูที่กลีบซากุระร่วงโรย พิธีจบการศึกษาโรงเรียนนานิโมริ
ช่วงคล้อยเย็นที่เหมือนท้องฟ้าจะถูกย้อมเป็นสีชมพูอ่อนด้วยกลีบซากุระ ฮิบาริเดินออกจากโรงเรียนเกือบเป็นคนสุดท้าย ที่เสาประตูรั้วหน้าโรงเรียน มีคนที่ไม่ได้พบกันมาสามปีเต็มดักรออยู่ที่นั่น ยามาโมโตะ ทาเคชิ เขาสูงขึ้นจนฮิบาริต้องเงยหน้ามากกว่าเดิมเพื่อสบตา
“ถึงฉันจะเล่นเบสบอลไม่ได้อีก แต่ก็กำลังทุ่มเทให้กับการเป็นคนทำซูชิอยู่ จะลองมาชิมที่ร้านฉันดูหน่อยได้มั้ย?”
ฮิบาริตอบรับคำชวน และยิ้มบางๆให้กับการกลับมาของดวงตาที่เธอชอบคู่เดิม
.
.
.
.
END
-----------------
-
แต่งเพราะอยากเขียนฉากบนเตียงของชายหญิง
-
คิดพล็อตออกตอนประชุมโครงงานวิจัย (บ่งบอกถึงความเหม่อลอย+สติหลุด)
-
ขอบคุณที่อ่าน + เมนท์ค่า
)
